szkodliwa nadzieja...

Dziś w nocy znów dałeś mi nadzieję... przebudzenie mi ją odebrało... Nie chcę tych snów... nie chcę, żebyś się w nich panoszył... nie chcę byś miał nade mną taką władzę... nie chcę codziennie budzić się i po raz kolejny cię tracić... każdy dzień zaczynać od bolesnego uświadamiania sobie, że cię nie ma... mijają dni... ból powinien mijać razem z nimi... a jest odwrotnie... narasta... pęcznieje... unicestwia mnie... podświadomie ciągle czekam na to, że stanie się coś, co da poczucie ulgi... że poczujesz mój ból i przyjdziesz go uśmierzyć... nic takiego się nie zdarza... działam niezgodnie z teorią warunkowania... bo przecież brak wzmocnienia powinien wygaszać reakcję... powoli, ale wygaszać... moja podświadomość wciąż wierzy... wciąż próbuje oszukać samą siebie... wciąż liczy na to, że ktoś usłyszy jej płacz i przyjdzie ją pocieszyć... nie, nie ktoś... Ty...