Dla odmiany jest mi smutno. Bardzo. Kłębi się we mnie czarna magma smutku, wypełniając mi płuca i utrudniając oddychanie. Myślałam, że jeśli o tym napiszę, przeleję tę czerń na papier zrobi mi się lżej. Ale nie umiem. Wszystkie myśli są zablokowane. Boję się je uwolnić. Tak jakby blokował mnie lęk przed zobaczeniem ich. Bo są płytkie? Naiwne? A może zbyt straszne, żeby się z nimi zmierzyć. Czuję się stara, nieatrakcyjna, niepotrzebna, samotna. SAMOTNA! To jest słowo klucz. Kolejny facet na mojej drodze to jeden wielki problem. Już nawet nie chce mi się pytać "dlaczego". Ewidentnie coś jest ze mną nie tak. Z jednej strony bardzo już chcę wrócić do Polski, a z drugiej potwornie się boję zderzenia z rzeczywistością. Tak, mam 40 lat. Tak jestem samotną starą panną. Przytyłam. Nie mogę na siebie patrzeć. Wypadają mi włosy. Boję się. Potwornie się boję. Nie potrafię żyć sama. Nie potrafię cieszyć się w samotności. Mam ochotę zamknąć się w ciemnej szafie i więcej z niej nie wychodzić. Nie mam już sił mówić sobie, że będzie dobrze. Że wszystko się ułoży. Straciłam kontakt z energią. W nic już nie wierzę. Stare ogniskowe piosenki w śpiewniku zabolały jak dźgnięcie nożem. Tyle było we mnie wtedy radości, nadziei, wiary, ideału... wszystko się rozsypało. A ja nie umiem się pogodzić. Mam poczucie, że nikt ani nic mi nie pomoże. Błędne koło. Chciałabym poczuć ulgę. Wiem jak wiele tracę skupiając się na swojej samotności, a mimo to nie potrafię tego zmienić. Dlaczego nie potrafię zapisać każdej myśli, która przemyka mi przez głowę. Aaaaaaaaaaaaaa!!!!!! SMUUUUUUUUTEEEEEEEEEK. ŁZY ZDUSZONE. POMOCY!!!